Yiğit Sevinç

Başımı alıp gittim de ne oldu!

Hikâyenin sonu şöyleydi: Hani doktorlar, kanser tedavim için beni hastane odasına mahkûm etmiÅŸlerdi ya… Ben de başımı alıp Bodrum’a gitmiÅŸ, hayatımı bir yelkenlide geçirmeye baÅŸlamıştım ya… Harika bir yazdan sonra bir otelde kaldım. Klimayı açıp, keyif çattım. Sonrası ne oldu? Ne olacak, kuyruÄŸu bacaklarımızın arasına kıstırıp, hastaneye geri döndük. Hem kanser hem de zatürree olmuÅŸum. Kanseri yendik! Zatürreede dalga geçtik! Ama… Aması ÅŸurada… Anlatayım… Kanseri bir kez daha yenmenin mutluluÄŸunu yaÅŸarken, mutsuz oldum. Bodrum’da cehennem gibi sıcakta ilk kez bir ÅŸey yaptım. EÅŸim Sevinç için yaptırdığım klimayı çalıştırdım, karşısında uyudum. Sonuç felaket! Bir süre sonra nefes alamaz, yürümekte zorluk çeker oldum. OÄŸlum Mesut’un yemin töreni için gittiÄŸim Kars’ta yüksek rakımda kötü oldum. Hikâyenin ÅŸimdiki sonu şöyle; ciÄŸerlerime klimadan dolayı virüsler girmiÅŸ, mantarlar oluÅŸmuÅŸ. Sürekli antibiyotik ve oksijen tedavisiyle ben deÄŸil, doktorlar savaşıyor. Komik olan da ÅŸu: Bir mantarı yenmek, kanseri yenmekten biraz zor olacak. Okurlara! Kimsenin moralini bozmak istemem. Hele benim, kanser yoldaÅŸlarımın asla… Zaten onlara güzel haberlerim var. Kanseri ‘akıllı bomba’ ismi verilen bir ilaçla yendim. Elim kalem tutunca söz, her ÅŸeyi yazacağım. Biraz sabır ve anlayış, lütfen. Biliyorum ki ben sizler için umudun umuduyum! Teslim olmak yok, geri çekilmek yok. SavaÅŸa devam! Sevgili okurlar! Ne zaman iyileÅŸirim bilmiyorum. Tek bildiÄŸim ÅŸey, yazabileceÄŸim an yazacağımdır. Özel mesaj: Bu, hastane odasından yazılan belki de çok duygusal, belki de okurları ilgilendirmeyen mesajdır. Bu mesaj benim her zamanki dostum Hıncal ustaya. “Beni niye aramadın?” deme. Ama sana ulaÅŸmam ancak bu ÅŸekilde oluyor. UlaÅŸsam bile konuÅŸamam ki! Hıncal aÄŸabey, bir aydır, hastayım kimselere söylemedim. Åžu zor günlerimde kırıcı ve incitici söz ve yazıların (Benim üzerimden, benim iyileÅŸmem için çırpınan Genel Yayın Yönetmenim Ergun Babahan’ı eleÅŸtirmen de şık deÄŸil) beni ve seni sevenleri çok üzüyor. “KardeÅŸim,” dediÄŸin Kazım’ı 40 yıldır binlerce yazısından tanırsın. Bilirim seversin de… Bir söz için bana düşman oldun. Ricam ÅŸudur; ÅŸimdilik biraz bekle, lütfen. Ä°yileÅŸtikten sonra o kırıcı ve incitici eleÅŸtirilerini yapmaya devam edersin. O zaman bile tek kelime söylemem! Öyle deÄŸil mi Öcal aÄŸabey, HaÅŸmet kardeÅŸ?

“Ben kanserden ölmeyeceÄŸim!” dedi, güzel bir ataktan sonra ÅŸerefsizce geliÅŸen kontradan yedi golü, yedik. Kanserle savaÅŸmaya baÅŸladığından beri tertemiz BeÅŸiktaşımız kirlenmeye baÅŸladı, BeÅŸiktaÅŸlılık nedir sorusuna yanıt veremeyecek yöneticiler, baÅŸkanlar, futbolcular doldurdu kulübü. O herÅŸeyin üstünde tuttuÄŸu BeÅŸiktaÅŸ’ın bu halini görerek daha da hırslandı daha sert yazmaya baÅŸladı. HerÅŸeye ramen bu sene ÅŸampiyon olacağımıza inanıyordu, göremeden gitti. EÄŸer futbolcularımız, yönetimimiz Kazım Kanat’ın bu son isteÄŸini yerine getiremeyecek kadar ÅŸerefsizlerse BeÅŸiktaÅŸ tekrar “halkın takımı” olana kadar aÄŸzımdan BeÅŸiktaÅŸ çıkmayacaktır.