Başımı alıp gittim de ne oldu!
Hikâyenin sonu şöyleydi: Hani doktorlar, kanser tedavim için beni hastane odasına mahkûm etmişlerdi ya… Ben de başımı alıp Bodrum’a gitmiş, hayatımı bir yelkenlide geçirmeye başlamıştım ya… Harika bir yazdan sonra bir otelde kaldım. Klimayı açıp, keyif çattım. Sonrası ne oldu? Ne olacak, kuyruğu bacaklarımızın arasına kıstırıp, hastaneye geri döndük. Hem kanser hem de zatürree olmuşum. Kanseri yendik! Zatürreede dalga geçtik! Ama… Aması şurada… Anlatayım… Kanseri bir kez daha yenmenin mutluluğunu yaşarken, mutsuz oldum. Bodrum’da cehennem gibi sıcakta ilk kez bir şey yaptım. Eşim Sevinç için yaptırdığım klimayı çalıştırdım, karşısında uyudum. Sonuç felaket! Bir süre sonra nefes alamaz, yürümekte zorluk çeker oldum. Oğlum Mesut’un yemin töreni için gittiğim Kars’ta yüksek rakımda kötü oldum. Hikâyenin şimdiki sonu şöyle; ciğerlerime klimadan dolayı virüsler girmiş, mantarlar oluşmuş. Sürekli antibiyotik ve oksijen tedavisiyle ben değil, doktorlar savaşıyor. Komik olan da şu: Bir mantarı yenmek, kanseri yenmekten biraz zor olacak. Okurlara! Kimsenin moralini bozmak istemem. Hele benim, kanser yoldaşlarımın asla… Zaten onlara güzel haberlerim var. Kanseri ‘akıllı bomba’ ismi verilen bir ilaçla yendim. Elim kalem tutunca söz, her şeyi yazacağım. Biraz sabır ve anlayış, lütfen. Biliyorum ki ben sizler için umudun umuduyum! Teslim olmak yok, geri çekilmek yok. Savaşa devam! Sevgili okurlar! Ne zaman iyileşirim bilmiyorum. Tek bildiğim şey, yazabileceğim an yazacağımdır. Özel mesaj: Bu, hastane odasından yazılan belki de çok duygusal, belki de okurları ilgilendirmeyen mesajdır. Bu mesaj benim her zamanki dostum Hıncal ustaya. “Beni niye aramadın?” deme. Ama sana ulaşmam ancak bu şekilde oluyor. Ulaşsam bile konuşamam ki! Hıncal ağabey, bir aydır, hastayım kimselere söylemedim. Şu zor günlerimde kırıcı ve incitici söz ve yazıların (Benim üzerimden, benim iyileşmem için çırpınan Genel Yayın Yönetmenim Ergun Babahan’ı eleştirmen de şık değil) beni ve seni sevenleri çok üzüyor. “Kardeşim,” dediğin Kazım’ı 40 yıldır binlerce yazısından tanırsın. Bilirim seversin de… Bir söz için bana düşman oldun. Ricam şudur; şimdilik biraz bekle, lütfen. İyileştikten sonra o kırıcı ve incitici eleştirilerini yapmaya devam edersin. O zaman bile tek kelime söylemem! Öyle değil mi Öcal ağabey, Haşmet kardeş?
“Ben kanserden ölmeyeceğim!” dedi, güzel bir ataktan sonra şerefsizce gelişen kontradan yedi golü, yedik. Kanserle savaşmaya başladığından beri tertemiz Beşiktaşımız kirlenmeye başladı, Beşiktaşlılık nedir sorusuna yanıt veremeyecek yöneticiler, başkanlar, futbolcular doldurdu kulübü. O herşeyin üstünde tuttuğu Beşiktaş’ın bu halini görerek daha da hırslandı daha sert yazmaya başladı. Herşeye ramen bu sene şampiyon olacağımıza inanıyordu, göremeden gitti. Eğer futbolcularımız, yönetimimiz Kazım Kanat’ın bu son isteğini yerine getiremeyecek kadar şerefsizlerse Beşiktaş tekrar “halkın takımı” olana kadar ağzımdan Beşiktaş çıkmayacaktır.
0 Responses to “Kazım Kanat’a Veda”